Leestijd: 6 minuten

Over Grenzen, Pleasen & Schaduwwerk – Mijn Verhaal

In mijn diepste wezen ben ik vervaagd. Ik ben innerlijke vervreemd geraakt van mezelf. Continu over mijn grenzen laten gaan, heb ik mezelf ontvriend. En nu heerst er een vaag soort onrust. Ik kan mijn vinger er niet op leggen, alsof ik de verbinding van binnenuit mist.

Als kind was ik heel goed in het aangeven van mijn grenzen.  Ik was een erg temperamentvol kind. Zo erg dat mijn ouders mij best wel mee dan eens achter het behang konden plakken. Tegelijk groeide ik op in een tijd (jaren ‘ 90) waarin autoriteit en gehoorzaamheid vanzelfsprekend waren. Vanuit liefde en goede bedoelingen gingen mijn ouders regelmatig voorbij aan wat ik voelde of nodig had. Ik kreeg vaak te horen: “Nee is nee.” Of “Gewoon, omdat wij het zeggen.” Als ik vanuit koppigheid doorging, volgde straf, afwijzing of negeren. Langzaam leerde ik dat mijn behoeften minder belangrijk waren dan die van anderen.

Alsof dat nog niet genoeg was, sprak ik op mijn negende op het schoolplein één keer duidelijk een grens uit. Daarna werd ik bijna een heel schooljaar door de hele klas inclusief mijn beste vriendin buitengesloten. Dat moment heeft veel meer impact gehad dan ik toen kon beseffen. Mijn conclusie was eenvoudig: grenzen aangeven is onveilig.

Ik werd loyaal, meegaand en vooral heel goed in pleasen. Niet omdat dat mijn karakter was, maar omdat het veiliger voelde dan mezelf laten zien. Door mij anders voor te doen wordt niet IK, maar een versie van mij gekwetst of afgewezen en dat doet minder pijn. Maar kostte ook veel energie omdat ik fundamentele zaken uit mezelf wegdrukte en betitelde als onbelangrijk. 

Pas veel later begon ik te begrijpen dat dit precies is waar schaduwwerk over gaat. Niet alleen inzicht krijgen in oude patronen, maar juist leren voelen wat je jarenlang hebt weggestopt. De angst. De schaamte. De pijn. Juist die dingen te doen, die je in de eerste plaats tegenhouden. Ga het maar ervaren, ga het belichamen. En vervolgens ontdekken dat je daar niet aan onderdoor gaat, maar er juist vrijer van wordt.

Voor mij gaan grenzen namelijk niet alleen over nee zeggen. Ze gaan ook over jezelf weer leren zien en horen. Je lichaam spreekt voortdurend. Alleen heeft mijn hoofd jarenlang overal een “ja, maar…” achter gezet. Daardoor ging ik over mijn grenzen heen, negeerde ik vermoeidheid, gevoelens en behoeften, totdat ik mezelf bijna kwijtraakte.

Tegelijk wil ik ook benoemen dat ik mijn ouders niets kwalijk neem. Zij hebben mij gegeven wat zij konden geven. Dat was vanuit liefde en met de beste intenties. Net zoals ik nu mijn eigen kinderen opvoed vanuit de overtuiging dat ik mijn best doe, terwijl ik ongetwijfeld ook dingen zal missen. Dat is misschien wel een onderdeel van mens-zijn.

Volgens mij begint gehoord worden niet bij een ander, maar bij jezelf. Gezien en gehoord worden begint bij jezelf zien en horen. Zolang je jezelf blijft aanpassen om liefde, erkenning of waardering te verdienen, blijft er altijd iets knagen. Dan wordt niet jij gezien, maar de versie die je hebt gecreëerd om erbij te horen.

Ik vraag me steeds vaker af hoeveel van onze maatschappelijke problemen daarmee samenhangen. Burn-out, depressie, eetproblemen, voortdurende innerlijke onrust… hoeveel daarvan ontstaat doordat mensen jarenlang over hun eigen grenzen heen leven? Omdat ze zijn kwijtgeraakt wie ze werkelijk zijn?

Onze maatschappij maakt het bovendien steeds moeilijker om jezelf nog te horen. We worden voortdurend afgeleid door schermen, nieuws, sociale media en verwachtingen van buitenaf. Daardoor raken we steeds verder verwijderd van de zachte fluistering van binnen.

Voor mij is dat misschien wel de kern. Niet harder je best doen om iemand te worden. Maar afleren alles te zijn wat je niet bent. Misschien is dat ook wat grenzen uiteindelijk zijn: steeds opnieuw kiezen voor trouw zijn aan jezelf.

Door verschillende ervaringen uit het verleden bouwde ik een muur van ontoegankelijkheid om mij heen. Ik deed dit om mijn gevoelens en emoties te beschermen. Om mijn ziel te bewaren voor nog meer pijn, om erger te voorkomen en om nooit meer zo kwetsbaar te hoeven zijn.

De bevriezing als overlevingsstrategie

Ik koos voor bevriezing, deed alsof het mij niet raakte. Dat was mijn overlevingsstrategie. Ik leerde om geen emoties te laten zien, om niet te reageren, want dat zou het alleen maar erger maken. Ik leerde niets uit te lokken, geen aanstoot te geven, om mezelf onzichtbaar te maken. Ik hield mijn mond, droeg geen kleren meer die ik leuk vond. Alles wat mij origineel maakte en anders dan anderen, was een risico en dus paste ik mij aan en raakte daaraan gewend.

Ik schakelde mijn gevoel uit en werd terughoudend in sociale interacties: 

- Was weinig spontaan en gereserveerd;
- Kon ik koel en afstandelijk reageren als er gevoelens in het spel kwamen;
- In groepen stelde ik mij bedekt op, niet snel mijn mening gevend.
- Kroop in mijn schulp en kwam daar alleen uit met een masker voor.
- Liet iets zien wat er niet was, waardoor ik verstopte wat er wel was: pijn, verdriet, boosheid, onzekerheid, zelftwijfel.
- Hield de schijn op dat het goed ging, maar diep van binnen voelde ik mij eenzaam.

Ik verstopte mij achter een façade, wetende dat het zelfmisleiding was.

De vlucht in mijn hoofd

Ik verloor het vertrouwen in mezelf omdat ik de verbinding met wie ik werkelijk was, kwijtgeraakt was. Ik vluchtte in mijn hoofd en bleef daar bijna 25 jaar lang gevangen. Leven in mijn hoofd was een vluchtmechanisme om emotionele pijn te vermijden. Maar na verloop van tijd wist ik niet meer wie ik was of wat mijn behoeften waren. Op mijn 27e belandde ik in een identiteitscrisis. Ik durfde niet meer te vertrouwen op mijn authenticiteit en hield me krampachtig vast aan hoe anderen vonden dat ik het moest doen.

Dit deed weliswaar minder pijn, maar kostte bakken met energie omdat ik fundamentele zaken (die mij mij maken) uit mezelf wegdrukte. Ik heb te lang anderen te veel macht en regie over mijn leven gegeven. Ik ben te veel bezig geweest met hoe ik op anderen overkwam. Mezelf klein gemaakt waardoor anderen altijd voorgingen, ik heb me laten leiden door verwachtingen van anderen. Hierdoor stuitte ik steeds op de verkeerde dingen: de verkeerde studie, de verkeerde baan en de verkeerde relaties.

Het moment van ontdooien

Het pijnlijke is: door een optelsom van ervaringen uit mijn kindertijd ben ik op een moment in mijn leven gaan weglopen voor mijn gevoel. En het stomme is dat ik daar nooit meer mee gestopt was, ook niet toen ik volwassen was en de situatie allang weer veilig was. Pas 25 jaar later, toen ik erover durfde te praten, voelde ik eindelijk wat ik toen als klein meisje nodig had: iemand die luisterde naar mijn verhaal, meevoelde en er gewoon voor mij was. Dat moment liet me voelen dat ik niet alleen hoef te zijn. Dat ik niet altijd oké hoef te zijn.

Dat je altijd oké zou moeten zijn is iets dat door de maatschappij is aangepraat.

Het leven werkt niet zo. Het werkt in ups en downs. Met licht en donker. Negatieve gevoelens zijn ook gevoelens. Ze mogen er ook zien gevoeld worden. Ze wijzen je de weg naar wat je echt nodig hebt. Je behoeften.

Jouw eigen essentie volgen

Je kunt pas echt ervaren hoe het is om ergens bij te horen als je geaccepteerd wordt om wie je echt bent, niet om wie je denkt te moeten zijn. Laten we samen afspreken: vanaf nu stoppen we met aanpassen. We gaan op zoek naar onze eigen spirit. Onze eigen essentie.

Mijn verhaal is slechts het begin… Ben je benieuwd hoe ik de verbinding met mezelf stap voor stap herstel in het dagelijks leven? Of zoek je naar praktische manieren om jouw eigen muur af te breken? Duik dan in mijn blogs. Hier schrijf ik eerlijk over alles wat ZielZinnig maakt. Lees verder en laat je inspireren om ook jouw eigen essentie weer alle ruimte te geven.

De ontdekkingstocht naar een bezield leven gaat door.

Deel als het resoneert
Scroll naar boven