
Hi!
Mijn naam is Florinda (’90), ik ben moeder van twee jonge kinderen (‘ 21 en ’23), partner, opgeleid diëtist, zorgprofessional en levenslange leerling op het gebied van zelfontwikkeling en Human Design. Ik hou van schrijven. Wat begon met fictieverhalen toen ik negen was, groeide later uit tot non-fictie en een blog over voeding en gezondheid. Nooit echt voor het grote publiek, maar wel altijd als rode draad door mijn leven. De laatste jaren ben ik vooral bezig met schrijven over persoonlijke ontwikkeling, gezondheid (fysiek, mentaal, emotioneel, relationeel), de diepere betekenis van het leven en hou ik mij bezig met de vraag wat maakt gelukkig. Niet omdat ik denk alles te weten, maar juist omdat ik zelf nog voortdurend lessen leer. Maar bovenal ben ik een vrouw die vooral veel struggelde met zichzelf en het ‘gedoe’ dat leven heet.
Jarenlang zat ik vooral daar: in mijn hoofd. Analyseren, piekeren, verklaren, alles proberen te begrijpen. Altijd bezig met wat ‘moet’. Altijd gericht op ‘het goed willen doen’. Maar hoe meer ik probeerde grip te krijgen, hoe meer ik vastliep in mijn eigen verhaal. Ergens diep vanbinnen voelde ik dat het anders mocht. Milder. Lichter. Meer afgestemd op wie ik ben.
Ik ontdekte dat juist een stap terug doen — afstand nemen van mijn gedachten — ruimte maakt. Niet alles wat ik denk, ben ik ook of hoef ik ook wat mee te doen. In Human Design termen heeft dit te maken met mijn ongedefinieerd hoofd (maar daarover later meer).
Inmiddels weet ik hoe het voelt om steeds meer verbonden te mogen zijn met mijn lichaam. Om keuzes niet met mijn hoofd te maken, maar vanuit mijn onderbuikgevoel en fysieke signalen.
Het denken is een prachtig instrument — maar niet om richting aan mijn leven te geven. Human Design leerde mij dat het denken er is om anderen helderheid te geven, niet om voor mezelf om keuzes mee te maken.
Mijn lichaam daarentegen… daar ligt mijn waarheid, mijn antwoorden. Mijn ja’s en nee’s. Mijn ritme. Mijn verbinding met het leven. Pas toen ik aandacht begon te geven aan het contact met mijn lichaam, begon ik echt te leven. Ik ging steeds beter herkennen wat goed voelde, wanneer het stroomde en wanneer niet. Door te leven vanuit verbinding met mijn lichaam, wordt alles wat ik doe voelbaar. Mijn woorden, mijn keuzes, mijn handelen: het klopt. En dat voelen anderen ook. Het is echt.
Dit gevoel, deze sensatie is waar ZielZinnig over gaat. En dat is wat mijn bijdrage uniek maakt: ik leef en creëer vanuit wat ik zelf heb doorleefd. Met ZielZinnig hoop ik ruimte te geven aan precies dat proces: de terugkeer naar je Ware Zelf. Niet door harder te werken of beter je best te doen, maar door je eigen design te leren kennen, te eren en te belichamen.
Ook als het leven donker voelt, geloof ik dat er altijd ergens een knipoog van het universum is. Een klein teken dat je op koers bent.

Mijn reis
Als klein meisje was ik gevoelig. Ik voelde veel, dacht veel, observeerde alles. Maar ik leerde al jong om dat te verbergen. Om sterk te zijn. Braaf. Lief. Ik wilde goed doen. Of beter gezegd: ik wilde vooral geen fouten maken. Ik wou graag slim en verantwoordelijk overkomen. Alles klopte aan de buitenkant. Maar vanbinnen voelde ik me vaak onzeker. Alsof ik iets moest bewijzen. Alsof ik niet goed genoeg was, tenzij ik presteerde. Ik leefde veel in mijn hoofd. Altijd analyserend. Altijd bezig met hoe ik het beter kon doen. Ik vergeleek mezelf met anderen. En ik zette mezelf onder druk — om sterk te zijn, succesvol, slank, uiterlijk kalm, leuk.
Wat er vanbinnen speelde, hield ik stil. Zelfs voor mezelf.
Altijd op zoek
Vanaf jonge leeftijd zocht ik naar verklaringen. Waarom voelde ik me anders? Waarom liep ik vast? Ik ging boeken lezen over psychologie, voeding, gezondheid en persoonlijke ontwikkeling. Leerde studeren, doorzetten, volhouden. Ik haalde mijn diploma als diëtist — met de hoop anderen te kunnen helpen. Maar ergens voelde het nog steeds alsof ik vooral aan het ‘overleven’ was.
De grote verschuiving
De geboorte van mijn kinderen bracht alles in stroomversnelling. Het werd niet rustiger — integendeel. Het was intens — fysiek, emotioneel, mentaal — maar ook omdat het me confronteerde met alles wat ik jarenlang had weggedrukt. Het moederschap liet me voelen hoe diep liefde kan gaan. Hoe kwetsbaar je kunt zijn. Maar ook mijn relatie kwam onder druk te staan. De rolverdeling veranderde. De verbinding verschoof. Ik voelde afstand, en tegelijkertijd een diep verlangen naar echte nabijheid. Maar hoe kun je je verbinden met een ander, als je jezelf nog niet volledig voelt?
Ik merkte hoe ik dichtklapte. Hoe ik moeite had om mijn emoties te delen. Hoe ik het verdriet/de blijdschap van de ander soms niet echt kon voelen —omdat ik zo ver van mijn eigen gevoel verwijderd was. Emotioneel uitgeput. Op.
Het gevoel dat ik altijd ‘aan’ moest staan, vrat me op. Zelfs de kleinste dingen — een simpel gesprek, een dagelijkse beslissing — konden al overweldigend zijn. Mijn emoties slingerden alle kanten op. Ik vroeg me af: “Waarom ben ik ineens zo emotioneel?” Soms overviel het me totaal, zonder duidelijke reden. Dus schoof ik het af op hormonen. Maar ook lang na het ontzwangeren, bleef die overweldigende mentale vermoeidheid aanwezig.
Mijn hoofd voelde zwaar. Mijn denken traag. Alsof ik vastzat in een dichte mist die maar niet optrok.
Op een bepaald moment voelde ik: ik ben op. Mijn emotionele batterij was leeg. Ik reageerde nauwelijks nog — niet op pijn, niet op blijdschap. Alles voelde afgevlakt.
Het constante ‘aan staan’, zonder ruimte voor mijn eigen gedachten, zonder momenten van ontspanning of plezier, had mijn systeem volledig uitgeput. Er was altijd wel iemand die iets van mij nodig had — maar ik kwam nergens meer aan mezelf toe.
En toen… werd ik wakker.
Ik voelde het diep vanbinnen: Als ik zo doorga, leef ik mijn leven niet. Dan gaat het aan me voorbij. Ik voelde de afstand tot mezelf, tot mijn partner, zelfs tot mijn eigen lichaam.
En ik wist: zo wil ik het niet meer.
Ik wil niet nog een jaar overleven.
Ik wil thuiskomen.
Dat moment was het begin van een diep proces van ont-wikkelen.
Van helen. Voelen. Vertragen.
Ik begon mijn emoties ruimte te geven. Mijn lichaam weer serieus te nemen.
Mijn intuïtie te volgen, zelfs als mijn hoofd het niet begreep.
Human Design gaf me (ant)woorden
Dat leidde me o.a. naar Human Design. Ik volgde masterclasses, verdiepte me in boeken, observeerde mezelf en mijn omgeving. Niet als trucje of hype, maar als een taal die me uitlegde wat ik allang diep vanbinnen wist. Ik leerde begrijpen waarom ik voelde wat ik voelde en ik zoveel opnam van anderen en waarom ik soms ‘alles goed deed’, en me toch leeg voelde.
Het gaf me woorden voor mijn gevoel. Structuur voor mijn chaos. Zelfinzicht zonder oordeel. Alles viel op z’n plek.
Het hielp me herinneren wie ik werkelijk ben. Niet wie ik moet zijn.
Het leerde me dat ik niet kapot ben. Alleen… losgeraakt van mezelf. Van de kern, zoals ik bedoeld ben.
Ik ontdekte wat mijn unieke gebruiksaanwijzing (blauwdruk) is. Dat ik een 5/1 Emotionele Generator ben. Dat mijn energie niet zit in bewijzen of forceren — maar in wachten op wat klopt. Ik leerde opnieuw luisteren — naar mijn lichaam, naar mijn emoties, naar mijn intuïtie.
En nu?
Ik leef nog steeds in een wereld die snel, luid en chaotisch is.
Maar ik maak andere keuzes.
Ik voel beter wat van mij is — en wat niet.
Luister vaker naar mijn lichaam.
Geef ruimte aan mijn emoties.
Gun mezelf rust.
En ik leef niet meer om te voldoen — maar om te zijn.
Benieuwd wat ik nog meer ontdekte?